De bemiddelaar in het stikstofdossier en de juridische status van de stikstofplannen

Vragen

1. V1Bent u bekend met artikel 1.12a van de Wet natuurbescherming dat luidt: – Het percentage van het areaal van de voor stikstof gevoelige habitats in Natura 2000-gebieden waarop de depositie van stikstof niet groter is dan de hoeveelheid in mol per hectare per jaar waarboven verslechtering van de kwaliteit van die habitats niet op voorhand is uit te sluiten, bedraagt: in 2025: ten minste 40%; in 2030: ten minste 50%; in 2035: ten minste 74%. – De in het eerste lid bedoelde omgevingswaarden zijn resultaatsverplichtingen.»?

2. V2Bent u bekend met uw eigen voornemen om de doelstelling van 74% reductie naar voren te halen naar 2030 in het regeerakkoord en het feit dat de stikstofkaart en de doelstellingen in het Nationaal Programma Landelijk Gebied van 10 juni ook gebaseerd zijn op 74% reductie in 2030 en niet op 50% reductie in 2030?

3. V3Klopt het dat op het dit moment geldend recht is dat de reductiedoelstelling in 2030 50% bedraagt en dus niet 74%?

4. V4Kunnen provincies gedwongen worden om mee te werken om doelen te halen die niet in de wet staan? Zo ja, op basis waarvan kunnen zij daartoe gedwongen worden?

5. V5Bent u ervan op de hoogte dat wanneer u een wetswijziging voorstelt – in lijn met het regeerakkoord – dat er dan allerlei consultatiemechanismes en checks en balances in werking treden, waardoor fouten uit plannen gehaald worden en er serieuze inspraak mogelijk is, bijvoorbeeld door: – een (verplicht) advies van de Raad van State (dat bij de vorige wetswijziging van de doelen over stikstof zeer kritisch was) – publieke consultatie van de wetgeving – openbare beslismemo’s over de belangrijkste punten en overige adviezen – een uitvoeringstoets – een begroting (met de stikstofreductie zit een compensatie/uitkooppakket van 20 tot 25 miljard euro)?

6. V6Bent u ervan op de hoogte dat de regeringspartijen door net te doen alsof ze wetgeving door de Kamer gehaald hebben, maar daar twee beleidsbrieven voor gebruikt hebben en de oppositiepartijen feitelijk beperkt hebben in hun spreektijd tot 6 minuten (en afsplitsers tot 3 minuten), waardoor van een feitelijke weging of inhoudelijke behandeling van de voorstellen geen sprake kon zijn (aangezien er in een wetgevingsoverleg en of een normale wetsbehandeling geen spreektijdbeperkingen zijn en er dus diepgaande vragen gesteld kunnen worden over deze belangrijke en zeer dure plannen)?